Er is een vulling uit een kies gevallen. Maar als ik bij de tandarts zit, hoor ik hem zeggen dat het geen vulling is, maar een afgebroken kroon. Goed te herstellen, maar zo'n traject neemt maanden in beslag. De tandarts kijkt me even aan en zegt verder niets. We begrijpen allebei dat tijd ineens een hele andere betekenis heeft.
Een paar uur later zit ik in een kleine kamer in het ziekenhuis. De arts kijkt me aan, bangmakend serieus. Er wordt iets gezegd en ik hoor iemand huilen. Is het Marike? Of ben ik het zelf? Ik probeer vragen te stellen, maar het voelt alsof ik naar iemand anders luister. Als we buiten staan, rijdt er iemand weg in een Porsche 911; het geluid snijdt door de stilte. De wereld gaat gewoon door, terwijl wij hier vastgenageld staan.
Ineens voelt alles tijdelijk, en als we naar de parkeerplaats lopen, zijn we stil. Eenmaal in de auto zeg ik: 'Oké. Even naar McDonald's.'
